Goud van Oud

10 september 2012

Het is begin september 2012 als er een verzoekje bij de Stichting binnenkomt of wij mee willen werken aan een “verjaardagsverrassing”. Doris Zwald (in de wereld van TEE “die-hards” geen onbekende) was in Nederland, op verjaardagsvisite bij Evert Brouwer (voor zover wij weten de oudste, nog levende TEE machinist) en het verzoek was of ze nog één keer bij de TEE mochten komen kijken.
Ja zeggen was makkelijk, maar “ja doen” had iets meer voeten in de aarde, maar het had wel wat om aan dit uitzonderlijke verzoek te doen, dus werd er met de Procesleider Watergraafsmeer geregeld dat we maandag 10 september 2012 tussen 15:00 en 16:00 uur toegang hadden tot de “kooi” op locatie Dijksgracht, vermits er iemand bij was met spoorbevoegdheid en die sleutels had van het terrein. Gelukkig hadden we zo’n vrijwilliger beschikbaar, die op die dag ook nog mee kon.
We hadden afgesproken om tegen 2 uur bij Evert Brouwer thuis te komen. Evert wist nog van niets, maar was erg verguld met de TEE cadeautjes die we voor hem en Doris hadden mee genomen.

Hij was ook aangenaam verrast dat hij nog een bezoekje aan de TEE mocht gaan brengen. Het hele gezelschap (hijzelf uiteraard, met beide dochters, Doris en 3 man van de Stichting TEE) stapten daarop in de auto’s op weg van Almere naar Amsterdam.
Daar aangekomen was het uiteraard eerst de gele hesjes aan.
 
Op de foto Dick, geflankeerd door Evert Brouwer (links) en Doris Zwald (rechts) en aan beide flanken de dochters van Evert Brouwer. Uiteindelijk bij de trein aangekomen bleek dat deze wel wat geleden heeft van het feit dat er officieel niemand aan de trein kan werken, maar dat sommige lieden zich daar niet van aantrekken.
 
Ook het losmaken van de hangsloten ging niet helemaal je dat, maar met vereende krachten lukte het uiteindelijk om naar binnen te komen.

Binnen gekomen moest Evert natuurlijk even op de “bok” wat de onsterfelijke kreet ontlokte: “Na al die jaren zit’ie nog steeds zoals je een machinist op de bok ziet zitten, iets voorover!”
 
Eenmaal binnen kwamen de verhalen uit het verleden los, niet alleen van Evert, maar ook van Doris, uit de tijd dat de TEE als Northlander in Canada reed. Zo vertelde zij onder andere dat ze vaak een plaatsje reserveerde in het stuurstand rijtuig (ze kon ook direct het nummer noemen van het rijtuig waar we in zaten) en dat ze dan vaak in de (buiten gebruik gestelde) bestuurderscabine ging zitten. Haar aandenken aan die ritten waren nog steeds aanwezig, in de vorm van een paar kleine stickertjes op de houten afdekplaat waar eens de instrumenten zaten.
De tijd vloog om en zo kwam het tijdstip voor afscheid nemen sneller dan gedacht. Nog 1 laatste foto voor de TEE:

was het weer tijd om het terrein te verlaten. Met een goed gevoel werd deze dag afgesloten.